Relatie tussen diverse hoofdpijnklachten en het mestcelactivatiesyndroom
24/04/2025 - 11:38
Mast Cell Activation Syndrome (MCAS) is een aandoening waarbij mestcellen (immuuncellen) overactief reageren op onschuldige prikkels, zoals voeding, temperatuur, geuren en stress. Dit leidt tot diverse klachten zoals diarree, buikpijn, vermoeidheid, hartkloppingen, hoofdpijn, migraine, brainfog, longklachten en huidproblemen. Ieder mens heeft mestcellen: ze zijn een essentieel onderdeel van het immuunsysteem en beschermen het lichaam. Ze worden geactiveerd door externe prikkels zoals infectie en bij onevenwichtigheid zoals stress. Deze activering is een normaal proces en verdwijnt vanzelf weer zodra de oorzaak is weggenomen. Bij mensen met MCAS blijven de mestcellen permanent in staat van paraatheid en reageren ze overgevoelig op de meest uiteenlopende prikkels.
In een aantal gevallen kan hoofdpijn een gevolg zijn van medicatieovergebruik. Dat is vooral zo bij patiënten die dagelijks last hebben van een milde hoofdpijn die al vroeg in de ochtend begint. Deze vicieuze cirkel doorbreken is niet eenvoudig en de noodzaak aan betere behandelopties is groot.
Wetenschappers krijgen steeds betere inzichten in fotofobie en het achterliggende mechanisme. Fotofobie of lichtschuwheid is een van de klassieke symptomen van migraine en een belangrijk criterium voor de diagnose ervan, zeker bij patiënten die tijdens migraineaanvallen geen last hebben van misselijkheid.
Wanneer farmaceutische bedrijven nieuwe medicijnen op de markt brengen, moeten die eerst uitvoerig getest worden. Voor die testfase kiezen fabrikanten uiteraard liefst zoveel mogelijk gezonde mensen. De kans op mogelijke bijwerkingen daalt dan aanzienlijk en het nieuwe medicijn zal sneller goedgekeurd worden. In de realiteit kunnen er uiteraard nog nevenwerkingen opduiken die niet vermeld werden door de testgroep. In bijsluiters staat niets vermeld over niet-officiële nevenwerkingen.
Een goede kennis van migrainecomorbiditeiten is belangrijk om verschillende redenen. Allereerst kunnen er subgroepen geïdentificeerd worden. Het gaat dan om groepen van patiënten die aan dezelfde combinatie van migraine en een andere aandoening lijden. Wanneer zo’n groep geïdentificeerd wordt, is het makkelijker om een eenvormige behandeling voor te stellen. Een voorbeeld is epilepsie, een aandoening die vaak voorkomt samen met migraine.
